Welkom op de See & Smile website

All posts in Afgelopen Missies

vertrek groep 1

Missie Tanzania november 2016:

We zijn ondertussen enkele maanden na de missie van See&Smile in Tanzania. Er werden heel veel arme lokale mensen met oog- en tandproblemen geholpen.  Het was een fantastische ervaring met uiteenlopende emoties en enorme veel voldoening voor alle teamleden.  Katrien Claeys, één van de vrijwilligsters, heeft een passende video reportage van deze zending gemaakt.

Veel kijkplezier

Het filmpje kan ze bekijken via onderstaande link:

www.facebook.com/seeandsmile

Het See&Smile team

tanzania-map-21

Missie Tanzania:

We zijn ondertussen donderdag en de missie loopt stilletjes aan op zijn einde. Deze week was een fantastische ervaring met uiteenlopende emoties en enorme veel voldoening. Wortelresten, afgebroken en gecarieerde tanden, melktandjes, tanden met abcessen en wijsheidstanden gaan er vlotjes uit met een gemiddeld tempo van 100 tanden per dag. Alle leeftijden passeren onze stoelen en tafels en dit steeds in een ontspannen sfeer. De stralende gezichten en de enormedankbaarheid geven ons een extra boost om het nog beter te doen. Jammer genoeg zijn we beperkt in onze behandelingen omwille van een gebrek aan middelen, uitrusting en materialen. De lokale tandarts volgt zo veel mogelijk mee en zo hopen we de kwaliteit van tandheelkundige zorg in Nzihi te verbeteren. Tegelijk is ze voor ons ook van onmisbare waarde wat betreft de communicatie met de lokale bevolking (Swahili – Engels). Wanneer onze armspieren even rust nodig hebben als gevolg van de lange wortels en het sterke bot, gaven we poetsintructies aan de schattige kindjes. Elkeen die we zagen kreeg van ons een aangepaste tandenborstel en tandpasta. We konden onze lach niet inhouden toen we zagen dat eentje de boodschap niet goed begrepen had en de grond ermee poetste. Wij gaan er nog twee dagen vol enthousiasme kei hard tegenaan. De woordjes funga (sluit), fungua (open), karibu kiti (zet u) en unaumwa (pijn) zullen nog veel vallen. Vele groetjes van de daktari kwa meno’s Myriam, Kim en Laura

5

Missie Tanzania:

Onwennig en vrij gespannen maar met volle moed trokken we mee met het oogteam. Ondanks de deskundige spoedbriefing met alle ervaringen van het eerste team was het alsof het onze eerste schooldag was.
Nele en Katrien

We schrokken danig van de massale opkomst: kleintjes van 7 maand tot een oudje die niet wist hóe oud ze was. Het heeft enige tijd geduurd om onze draai te vinden bij onze taak: enerzijds de intake via de onmisbare hulp van de lokale tolken en anderzijds een vereenvoudigd oogonderzoek.Voor de meesten werd de hoop uiteindelijk ingelost en dit dankzij fantastisch teamwork van Linde, Olivia, Annemie, Hilde, Chriske, Katrien en Gregory.

Bewonderenswaardig is het oeverloze geduld tijdens het wachten, een typerende gelatenheid maar bovenal de grootse dankbaarheid!
Het is echt graag gedaan oftewel ‘Karibu’!
Nele en Katrien

image7

See And Smile: missie Ethiopië (Adigrad)

In september 2016 trok een groep studenten geneeskunde, enkele oogartsen, tandartsen en verpleegkundigen op missie naar Adigrad. Om alles vlot te laten verlopen, is er nood aan een nauwgezette voorbereiding. Deze werd verzorgd door Marnix, Martine en Caroline. Marnix ging op prospectie en zorgde voor een veilig verblijf in een klooster bij zeer gastvrije paters. Dankzij Martine had iedereen een goed gevulde valies bij de hand. Caroline tot slot zorgde, dankzij haar mailtjes, ervoor dat iedereen voldoende proviand mee had zodat we sterk stonden om ons beste beentje te kunnen voorzetten ter plaatse.

Eenmaal aangekomen in Ethiopië passeerden we uitgedost in onze groene See And Smile T-shirt vlotjes de douane. De dag van onze aankomst bleek bovendien een heuse feestdag te zijn. We bleken namelijk te arriveren op 1 januari 2009. Op de weg naar ons verblijf heeft het land ons reeds een eerste keer aangenaam verrast. Het land bleek te beschikken over tal van mooie groene landschappen in combinatie met prachtige vergezichten. Tijdens de latere uitstappen naar onder andere de vulkaan Erta Ale en de kerken uitgehouwen in de rotsen bevestigden alleen nog maar over welke prachtige natuurlijke rijkdommen het land beschikt. Ook het aangename klimaat samen met de gastvrije en vriendelijke mensen deden de zin om aan het avontuur te beginnen alleen maar toenemen.

Aangekomen in ons verblijf bij de paters in Adigrad kreeg iedereen zijn eigen kamer toegewezen. Elke kamer beschikte daarenboven over een eigen badkamer. Dit bleek achteraf geen overbodige luxe gezien onze magen niet altijd even resistent bleken te zijn tegen de lokale bereidingen. Het ontbijt bij de paters en de bisschop was alvast ruimschoots voldoende. De paters probeerden ons verblijf alvast zo comfortabel mogelijk te maken met lekkere broodjes en met heerlijke zelfgemaakte koffie. Niets was hen teveel gevraagd. Ze zorgen werkelijk voor alles: zo brachten ze ons naar de lokale markt of het ziekenhuis en stonden ze ons te woord bij alle mogelijke vragen. Kortom een veilige thuishaven voor ons allen.

De eigenlijke missie startten we in het ziekenhuis van Adigrat. We werkten er samen met de ophthalmological nurse en de plaatselijke chirurg. De consultaties draaiden op volle toeren. In een dag bleek het heel normaal te zijn om tussen de 150 en de 200 patiënten te zien. Gelukkig bleek het ziekenhuis uitgerust te zijn met onder andere een excellente spleetlamp en operatiemicroscoop. Tal van pathologieën passeerde de revue: pterygiums om u tegen te zeggen, onspiegelbare subcapsularis plaques, verloren ogen in pthysis, Herbert pits bij Chlamydia, Horner Trantas dots bij uitgesproken vernale keratoconjunctivitis enzoverder. Ook in het operatiekwartier was het alle hens aan dek. Er werd zo hard mogelijk gewerkt om zoveel mogelijk mensen van hun blindheid te verhelpen dit aan de hand van cataractchirurgie en pterygium excisie. Het feit dat we “See and Smile” nu ook in de praktijk konden omzetten zorgde voor een enorm goed gevoel en de zin om er elke dag opnieuw in te vliegen.

Tot slot deden ook de tandartsen een stevige duit in het zakje. Zij verrichten tal van tandextracties en dienden tevens kilo’s tandsteen te verwijderen. Om de mensen van verder onheil te besparen werden er bovendien heel wat tandenborstels uitgedeeld.

Ook buiten het ziekenhuis sloegen we onze tent op. Zo trokken we ook naar meer afgelegen health centers, waaronder Fatsj, Bizet, Kilat, … Ondanks de taalbarrière en het ontbreken van stroom slaagden we er ook hier in om prachtig werk te verrichten. Ons team werd met de dag efficiënter en raakte steeds beter op elkaar ingespeeld waardoor we het maximale uit elke dag konden halen. Ook hier konden we genieten van mensen die voor het eerst een bril konden opzetten en op die manier letterlijk konden kijken naar een nieuwe wereld die voor hen open ging. De kamerbrede glimlach van deze mensen in combinatie met de vele onverstaanbare bedankingen overstegen alvast elke taalbarrière en bezorgden ons alvast ook een goed gevoel.

De twee weken zijn voorbij gevlogen. Voor we het goed en wel beseften waren we al aangekomen op het einde van de missie. De CEO van het ziekenhuis bedankte ons uitgebreid voor de geleverde inspanningen tijdens een heuse bedankingsceremonie met onder andere brood, popcorn, koffie en een prachtig souvenir namelijk een handgeweven mandje als geschenk.

Ons avontuur zit er helaas al op maar de missie daar ter plaatse is alvast nog niet ten einde. Honderden mensen wachten daar met spanning op de terugkomst van See and Smile. Wij deden alvast een inspanning om zoveel mogelijk mensen te helpen en vertrokken dan ook naar huis met een rugzak vol mooie herinneringen.

 

Burundi-20140604-IMG_7095

 

Met See and Smile in Burundi.

 

Op 24 mei nam een enthousiast See and Smile team het vliegtuig naar Bujumbura, om vandaar naar Ijenda te rijden, waar met fondsen van Lionsclub een ziekenhuis gebouwd was, en waar een splinternieuwe operatiezaal met microscoop op de komst van oogartsen wachtte. In Burundi zijn blijkbaar (slechts) 8 oogartsen actief, maar geen enkele chirurg, en dat in een land waar cataract enorm veel mensen treft. Het was dus niet verwonderlijk dat er elke ochtend  een heel lange rij patiënten ons stond op te wachten.  We zagen meer dan 1000 mensen op consultatie, waarvan een 200 konden geholpen worden met een bril.

De artsen wisselden mekaar af, de ene deed de consultaties, de andere opereerde, de teamleden assisteerden overal: de selectie van de patiënten, het bedienen van de verschillende meet- en diagnose apparatuur, het uittesten van een gepaste bril, de pre- en postoperatieve zorgen, de assistentie in de operatiezaal,… We waren heel snel op mekaar ingespeeld, elk vond zijn taak en de samenwerking  vlotte heel goed.

De werkzaamheden werden even onderbroken voor de ceremoniële overhandiging van het draagbare Phacotoestel dat gefinancierd werd door de samenwerking tussen Rotaryclubs uit België en uit Burundi. De mensen van de Rotary hebben ook voor onze huisvesting gezorgd, we werden goed ontvangen in een gasthuis van de kloosterzusters, ontstaan vanuit de orde in Heverlee.

Dat kostbare Phacotoestel is essentieel voor het vlot verloop van cataractoperaties, en heeft daar zijn dienst bewezen: er werden 120 operaties uitgevoerd, dat zijn 120 mensen die weer zelfstandig kunnen functioneren en voor zichzelf en hun familie kunnen zorgen. Maar de nood is groot, er is ook al een wachtlijst met  70 patiënten opgemaakt, die bij een volgende missie aan de beurt moeten komen. We hopen dus dat we volgend jaar opnieuw met een team naar Burundi kunnen gaan, om onze belofte waar te maken.

Het team: Marnix, Caroline, Hilde, Sofie, Herman, Veerle, Nadine, Anne Mie en Jotham.

 

image

We hebben heel veel werk verzet in Rwanda.

Ons team van anestesist, oogartsen en ortoptisten waren perfect op elkaar ingespeeld en dus liepen onderzoeken,  indicatiestelling, operaties en postoppen heel vlot.

Missie voor herhaling vatbaar , er zijn nog duizenden wachtenden vrees ik .

groeten lieve

Sidi Ifni 7.9.tot 23.9.2013

Bij aankomst bleek er ander logement gereserveerd ,dan eerst voorzien ,doch daarom niet getreurd , we konden slapen

Maandagochtend 9.9.  tegen 8u30 naar het ziekenhuis  vertrokken ,waar Milouda,een vrijwilige  vertaalster en duiveltje doet al ,ons enthousiast  en wat ongeduldig stond op te wachten  gezien de lange wachtrij patienten

In Sidi Ifni  is ;het patienten publiek wat gevarieerd ;Doch Milouda wist heel goed  wie een armenkaart had en deze patienten  kregen dan hun bril ,de anderen een voorschrift om naar de opticien te gaan .

Om ook de verafgelegen gebieden te bereiken gaan we op rurale missie,in dorpjes waar er een gezondheidspost aanwezig is ,dit in samenwerking met de lokale overheid .De ene keer is de ontvangst koninklijk ,een andere keer  dan weer zeer sober . Doch de mensen zelf waren zeer blij om ons te zien komen en zo niet iedereen aan de beurt kon komen  werd aleens de toegang geforceerd .

De rurale streken zijn uitgestrekte gebieden  van  steen ,zand  met wat kleine cactussen en doornige struikjes  ,en daar  hoeden  de herders hun schapen en  geiten  .ja zoals ongeveer 2000 jaar geleden :de herdertjes lagen bij nacht in het veld ….en soms was er zelfs in de wijde omgeving geen stalletje te bespeuren .

Marokko ,een land met 2 snelheden :de rurale gebieden die  eeuwen ver verwijderd liggen van de ons gekende toeristische  steden ;

Doch voor de glimlach en de handzoen van de tevreden patienten ,daar doen we het voor!!!

Fransien Van Wing